Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια, μοιάζει σαν να ήταν μόλις χθες το 2006 όταν η Αθήνα στολίζονταν με τα πιο λαμπερά της χρώματα για να υποδεχθεί τον 51^ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, έπειτα από την νίκη της Έλενας Παπαρίζου στο Κίεβο της Ουκρανίας με το τραγούδι My Number One. Ο διαγωνισμός φόρεσε τα γαλανόλευκα και ήρθε για πρώτη φορά στην Αθήνα δίνοντάς μας την Eurovision Song Contest Athens 2006.
    Η Κρατική Ραδιοτηλεόραση ΕΡΤ ήταν ο επίσημος φορέας που φιλοξένησε την διοργάνωσης. Ο διαγωνισμός διεξήχθη σε δύο μέρη εκείνη την χρονιά, στον ημιτελικό που έλαβε χώρα στης 18 Μαΐου και στον Τελικό, 20 Μαΐου αντίστοιχα. Τα δύο σόου φιλοξενήθηκαν στο Κλειστό Ολυμπιακό Γυμναστήριο (OAKA) χωρητικότητας 19 χιλιάδων θέσεων περίπου, στο Μαρούσι της Αθήνας. Για την παρουσίαση των δύο σόου η ΕΡΤ επάνδρωσε το δυναμικό της με τον σούπερ σταρ της Ελληνικής δισκογραφίας, Σάκη Ρουβά και την λαμπερή ελληνοαμερικανικά τηλεπαρουσιάστρια και ηθοποιό Μαρία Μενούνος.
    Ο Διαγωνισμός  του 2006 είχε το χιλιοστό τραγούδι που παρουσιάστηκε στην Eurovision Song Contest και ήταν το "Every Song Is a Cry for Love" από τον Ιρλανδό Brian Kennedy που διαγωνίστηκε  στον ημιτελικό. Ήταν επίσης και η πρώτη φορά που η Αρμενία έλαβε μέρος με το τραγούδι "Without Your Love" του André (Andrey Hovnanian), ο οποίος έκανε και το άνοιγμα του ημιτελικού.
    Μία από τις καινοτομίες στον διαγωνισμό του 2006 ήταν το επίσημο Fan Book που τυπώθηκε για πρώτη φορά και το οποίο περιλάμβανε λεπτομέρειες και πληροφορίες για κάθε διαγωνιζόμενη χώρα. Όπως το επίσημο CD & DVD έγιναν παράδοση, έτσι και το Fan Book έγινε το πλέον απαραίτητο μέσω γνώσης του διαγωνισμού κάθε χρόνο.
    Αλλά ίσως την μεγαλύτερη καινοτομία και πλέον αξεπέραστη, την έφεραν οι Lordi με το νικητήριο τραγούδι "Hard Rock Hallelujah" εκπροσωπώντας την Φινλανδίας. Ήταν το πρώτο τραγούδι από το είδος της Hard Rock μουσικής που κέρδισε τον διαγωνισμό, ανοίγοντας έτσι τις πόρτες σε ένα δύσκολο είδος μουσικής και μια μερίδα κοινού που ο διαγωνισμός δεν κατάφερε μέχρι τότε να αγγίξει.
    Ακολουθώντας την παράδοση των σλόγκαν που ξεκίνησε το 2002, η Αθήνα προσκάλεσε χιλιάδες κόσμο να ενωθεί με το ρυθμό της γιορτάζοντας το άνοιγμα μιας ακόμα δεκαετίας στο θεσμό της Eurovision σε μια φράση, "Feel The Rhythm" (νιώσε το ρυθμό). Το σλόγκαν συνοδεύονταν από ένα υπό λογότυπο βασισμένο στο δίσκο της Φαιστού, σχεδιασμένο από την εταιρεία Karamela, το οποίο ήταν «εμπνευσμένο από τον άνεμο και τη θάλασσα, το χρυσό φως του ήλιου και τη λάμψη της άμμου», όπως δήλωσε η ΕΡΤ. Ενώ παράλληλα το κύριο λογότυπο που δημιουργήθηκε για τον διαγωνισμό της Κωνσταντινούπολης 2004 παρέμεινε το ίδιο, η λέξη Eurovision  με την σημαία κάθε νικήτριας χώρας σε σχήμα καρδιάς ακριβώς στη μέση.
    Ακολουθώντας το πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 στην Αθήνα, οι διοργανωτές του διαγωνισμού βαθιά επηρεασμένοι από τον πολιτισμό και την ιστορία των Ελλήνων μετέφεραν στην σκηνή της Eurovision ένα άκρος πολιτιστικό, ιστορικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
    Η σκηνή ήταν εμπνευσμένη από τα αρχαία Ελληνικά αμφιθέατρα, με το βασικό δάπεδο της κεντρική σκηνή σε κυκλική μορφή με εσωτερικούς φωτισμούς. Η σκηνή εμπλουτίζονταν από τις αμφιθεατρικές κερκίδες σπασμένες σε 6 κομμάτια οι οποίες μετακινούταν κάθετα ανάλογα της ανάγκες του κάθε τραγουδιού. Το σκηνικό συμπλήρωναν φωτισμοί και οπτικά εφέ.
      Η έναρξη του ημιτελικού ήταν εμπνευσμένη από την ιστορία και τον μοναδικό πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων καθώς πάντρευε την μυθολογία με την Eurovision, από την σκηνή πέρασαν οι Θεοί του Ολύμπου τραγουδώντας κλασικές επιτυχίες του διαγωνισμού, ενώ οι παρουσιαστές της βραδιάς τραγούδησαν το νικητήριο τραγούδι του Ηνωμένου Βασιλείου το 1997 "Love Shine A Light" των Katrina and the Waves.
    Ο τελικός ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακός με την είσοδο του Θεού Ήλιου συνοδευόμενος από την μελωδική φωνή της Φωτεινής Δάρα η οποία ερμήνευσε το τραγούδι “Song Of Life”, ενώ την ίδια στιγμή μυθολογικές μορφές παρελαύναν από την σκηνή. Αποκορύφωση της έναρξης ήταν η εντυπωσιακή είσοδο των παρουσιαστών οι οποίοι κυριολεκτικά εισήλθαν πετώντας από τα δυο άκρα της σκηνής, η οποία είσοδος παραμένει ακόμα και σήμερα η πιο εντυπωσιακή όλων των εποχών στην διάρκεια του διαγωνισμού. Ακολουθώντας την παράδοση της τελετή έναρξης εμφανίστηκε και η νικήτρια της χώρας Έλενα Παπαρίζου ερμηνεύοντας το τραγούδι που έφερε το διαγωνισμό στην Ελλάδα, το “My Number One.”
    Κατά την διάρκεια του λεγόμενου interval (κεντρικό διάλειμμα στη μέση κάθε σόου) ο Σάκης Ρουβάς τραγούδησε στον ημιτελικό το “I'm in love with you”(αγγλική έκδοση του τραγουδιού «Σ’ έχω ερωτευτεί»), ενώ στον τελικό εμφανίστηκε η Έλενα Παπαρίζου ερμηνεύοντας την τεράστια επιτυχία της “Mambo.”
    Τις εντυπώσεις έκλεψε επίσης και το αφιέρωμα “4000 Years Of Greek Song”, μια πανδαισία μουσικής και χορού γραμμένο από τον Φωκά Ευαγγελινό και τον Δημήτρη Παπαδημητρίου. Το υπέροχο αυτό δημιούργημα ταξίδεψε τους θεατές σε μια ολιγόλεπτη ιστορική αναδρομή της Ελλάδας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα μέσα από χρώματα, ήχους, κοστούμια και τραγούδια.
    Για την σωστή διαχείριση του τηλεοπτικού χρόνου οι παράγοντες του διαγωνισμού αποφάσισαν μια ουσιαστική αλλαγή στην απόδοση της ψηφοφορίας. Ενώ μέχρι το 2005 οι εκπρόσωποι κάθε χώρας ανακοίνωναν όλη την βαθμολογία από το 1 έως το 8, 10 και 12, το 2006 οι βαθμοί 1 έως 7 εμφανίζονταν αμέσως στην οθόνη και ο κάθε εκπρόσωπος ανακοίνωνε τους 3 τελευταίους, δηλαδή το 8, 10 και 12.
    Στον ημιτελικό της 18 Μαΐου έλαβαν μέρος 23 χώρες εκ των οποίων μόνο 10 θα περνούσαν στον Τελικό και θα διαγωνίζονταν μαζί με τις 10 πρώτες χώρες από τον διαγωνισμό της περσινής χρονιάς (2005), τις Big 4 (Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Αγγλία) και την διοργανώτρια χώρα (Ελλάδα).
    Οι 23 χώρες του ημιτελικού ήταν: Αρμενία, Βουλγαρία, Σλοβενία, Ανδόρρα, Λευκορωσία, Αλβανία, Βέλγιο, Ιρλανδία, Κύπρος, Μονακό, ΠΓΔ Μακεδονία, Πολωνία, Ρωσία, Τουρκία, Ουκρανία, Φινλανδία, Ολλανδία, Λιθουανία, Πορτογαλία, Σουηδία, Εσθονία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη και Ισλανδία.
    Ο τελικός σχηματίστηκε ως εξής: Ελβετία, Μολδαβία, Ισραήλ, Λετονία, Νορβηγία, Ισπανία, Μάλτα, Γερμανία, Δανία, Ρωσία, ΠΓΔ Μακεδονία, Ρουμανία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Λιθουανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Φινλανδία, Ουκρανία, Γαλλία, Κροατία, Ιρλανδία, Σουηδία, Τουρκία και Αρμενία.
    Τον διαγωνισμό κέρδισαν οι Lori με το τραγούδι Hard Rock Hallelujah αποκομίζοντας 292 βαθμούς. Δεύτερη χώρα ήρθε η Ρωσία με τον Dima Bilan και το Never Let You Go με 248 βαθμούς και τρίτη η Βοσνία και Ερζεγοβίνη με το τραγούδι Lejla και 172 βαθμούς αντίστοιχα. Οι Lordi έλαβαν τα δωδεκάρια από οχτώ χώρες (Δανία, Σουηδία, Νορβηγία, Εσθονία, Πολωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισλανδία και Ελλάδα), ενώ αντίθετα η Αρμενία, το Μονακό και η Αλβανία δεν τους ψήφησαν καθόλου.
    Στην κατηγορία των Βραβείων Marcel Bezençon το βραβείο των Καλλιτεχνών το έλαβε η Σουηδία με την Carola στο τραγούδι "Invincible", το βραβείο των Συνθετών το έλαβε η Βοσνία και Ερζεγοβίνη με το τραγούδι “Lejla” των Hari Mata Hari, και τέλος το βραβείο των Δημοσιογράφων το έλαβε η Φινλανδία με τους Lordi και το Hard Rock Hallelujah.
    Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι στον διαγωνισμό της Eurovision υπάρχει ένα ακόμα βραβείο, αλλά καθαρά χιουμοριστικού χαρακτήρα, το επονομαζόμενο Barbara Dex Award που δίνετε κάθε χρόνο από το 1997 στην χώρα με την χειρότερη ενδυματολογική εμφάνιση από το fan website House της Eurovision. Το βραβείο έχει εμπνευστεί από την Βέλγικη συμμετοχή του 1993 και την τότε εκπρόσωπο της χώρας Barbara Dex, η οποία φορούσε ένα φόρεμα σχεδιασμένο από την ίδια, ήταν πραγματικά εντελώς ακαλαίσθητο! Το 2006 λοιπόν το βραβείο δόθηκε στην Πορτογαλία και τους Nonstop για την ενδυματολογική τους εμφάνιση στο τραγούδι "Coisas de nada."
    Δέκα χρόνια πριν και φαίνεται σαν να ήταν κιόλας χθες, από τότε μέχρι σήμερα ο διαγωνισμός συνεχίζει να ταξιδεύει και να αλλάζει χώρες και χρώματα αλλά ταυτόχρονα παραμένει πιστός στην αρχική του ιδέα, να ενώνει λαούς, έθνη, κράτη και ανθρώπους κάτω από μια υπέροχη γιορτή μουσικής, ιδέα αθάνατη η οποία θα συνεχίζει να μας θυμίζει το στόχο της ακόμα και όταν όλα γύρω μας τείνουν να μας κάνουν να το ξεχνάνε.